Het transport van de eicel naar de baarmoeder kan belemmerd worden of onmogelijk zijn door het slecht functioneren van de eileider. De meest voorkomende oorzaken daarvan zijn endometriose en verklevingen als gevolg van een infectie (zie SOA en onvruchtbaarheid).

 

Endometriose
Baarmoederslijmvlies noemen we ook het endometrium. Bij elke cyclus groeit het aan en aan het eind van de cyclus wordt het (op een dun laagje na) tijdens de menstruatie afgestoten.
Bij endometriose komt dit slijmvlies ook voor op andere plaatsen in de buikholte, zoals op de eierstokken, de eileiders, het buikvlies, de blaas of de darmen. Ook in de baarmoeder zelf kan het slijmvlies woekeren, en te diep ingroeien. De 'uitgezaaide' stukjes endometrium ondergaan dezelfde veranderingen tijdens de cyclus als het slijmvlies in de baarmoeder.

Endometriose is geen kwaadaardige aandoening. Ongeveer één op de tien vrouwen lijdt eraan, vaak zonder dat dit met noemenswaardige klachten gepaard gaat. De meest frequente klacht is pijn, die toeneemt tijdens de menstruatie of bij geslachtsgemeenschap.

Endometriose die beperkt is in omvang en verspreiding leidt niet steeds tot verminderde vruchtbaarheid. Behandeling is dan ook niet altijd nodig.

Een ernstige endometriose

Toch is het zo dat hoe vroeger de diagnose gesteld wordt, hoe groter de kans dat de vruchtbaarheid bewaard blijft en zwaardere ingrepen voorkomen kunnen worden. Want op de lange duur zal endometriose wel tot onvruchtbaarheid leiden. Het resulteert namelijk in verklevingen rond de eierstokken en eileiders, zodat het o.a. het eiceltransport verstoort, terwijl verklevingen in de baarmoeder zelf de innesteling van een bevruchte eicel bemoeilijken.

De beste manier om de aard en uitbreiding van endometriose te beoordelen en eventueel tegelijk te behandelen, is de laparoscopie.